Μορφωτικος-Πολιτιστικος Συλλογος Σιατιστας
Lock

Ένας άγνωστος; Σιατιστινός Πατριώτης στην Ευρώπη μάχεται για τα δίκαια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821

ΚΑΘΩΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Η ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ

 

Ένας άγνωστος; Σιατιστινός Πατριώτης στην Ευρώπη μάχεται για τα δίκαια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821

 

Του Γεωργίου Νικολάου Δάρδα (Παρίσι)

 

Καταχωνιασμένος επί δύο αιώνες στα σκοτεινά υπόγεια της Γαλλικής Αστυνομίας, ήρθε στην επιφάνεια, όταν το Νοέμβριο του 2014 δόθηκαν στην ευρύτερη δημοσιότητα τα μυστικά αρχεία του υπουργείου Αστυνομίας της Γαλλίας των ετών 1821-1828. Ανάμεσα στις αναρίθμητες αναφορές, εκθέσεις, καταδόσεις, πληροφορίες, για ένα πλήθος ατόμων που είχαν τεθεί υπό παρακολούθηση από το «ελεεινό», όπως ονομάστηκε αργότερα υπουργείο, εντύπωση προκαλούσε μια εντελώς ξεχωριστή αναφορά για κάποιον «Έλληνα Μακεδόνα» που έφθανε στο Παρίσι το Νοέμβριο του 1825.

Περισσότερα...
 

Η ΣΙΑΤΙΣΤΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

Του Λουκά Παύλου Κακάλη, Φυσικού-Τηλεπικοινωνιακού Μηχανικού


[Ομιλία που πραγματοποιήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2010 στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή τον εορτασμό της απελευθέρωσης της Σιάτιστας από τους Τούρκους το 1912]


Η Σιάτιστα είναι γέννημα των μεταβυζαντινών χρόνων, σε μια εποχή που μόνο στα ορεινά και απόκεντρα μέρη μπορούσε να αναπτυχθεί ελεύθερα η κοινωνική ζωή των υπόδουλων Ελλήνων.

Αγαπητοί φίλοι της Σιάτιστας και συμπατριώτες,
Με αφορμή τον εορτασμό της επετείου των ελευθερίων της Σιάτιστας και της μάχης της 4ης Νοεμβρίου 1912, θεώρησα χρέος η ομιλία αυτή να μην περιοριστεί αποκλειστικά στα γεγονότα εκείνων των ημερών αλλά να γίνει μια ιστορική αναδρομή, ώστε να ανακληθεί στη μνήμη μας η λαμπρή πορεία και  η προσφορά της Σιάτιστας προς το έθνος, πορεία και προσφορά που τη σημάδεψε στο χρόνο και αποτελεί έργο και δημιούργημα των ένδοξων παιδιών της. Ο κατάλογος μακρύς και ο ρόλος του καθένα ιδιαίτερα σημαντικός και φυσικά είναι αδύνατο να εξαντληθεί σ’ αυτή την ομιλία.

Χρονολογικά η πρώτη θέση στον κατάλογο αυτό ανήκει δικαιωματικά στον Αρχιεπίσκοπο Ζωσιμά. Ο εν λόγω ιεράρχης υπήρξε εξέχουσα φυσιογνωμία που άφησε βαθιά τα σημάδια της, τόσο στην επισκοπή Σισανίου, που ποίμανε για σχεδόν 60 ολόκληρα χρόνια, όσο και ειδικότερα στη Σιάτιστα με την πλούσια εθνική και εκπαιδευτική δράση που ανέπτυξε. Έγινε έγγαμος ιερέας και πατέρας. Γιος του ο εξέχων λόγιος Γεώργιος Ρούσης που με τη σειρά του υπήρξε παππούς του μετέπειτα μεγάλου ήρωα της Σιάτιστας Γεωργίου Νιόπλιου. Περίοδος ποιμαντορίας του τα έτη 1686-1746, στη διάρκεια της οποίας δυο φορές διετέλεσε αρχιεπίσκοπος Αχρίδας. Η επισκοπή Σισανίου προήχθη επί των ημερών του σε Μητρόπολη, ενώ μετέφερε την έδρα της από το Σισάνι, που είχε πια παρακμάσει, στη γενέτειρά του Σιάτιστα και μάλιστα, όπως λέγεται, κατά τρόπο αυθαίρετο. Άλλωστε αναφέρεται ο ίδιος ως χαρακτήρας αυταρχικός.

Ακολούθησαν με πρωτοβουλία του την περίοδο αυτή ανεγέρσεις ναών που κοσμούν ως σήμερα τη Σιάτιστα. Το 1700 του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου, το 1701  του Προφήτη Ηλία, το 1702 του Αγίου Μηνά, το 1709 του Αγίου Νικάνορα και το 1744 των 12 Αποστόλων. Η αγιογράφηση μάλιστα του Προφήτη Ηλία συνοδεύτηκε από απεικόνιση, ανάμεσα σε Αγίους, των κυριότερων αρχαίων φιλοσόφων και αποτελεί δείγμα του πνευματικού επιπέδου των Σιατιστινών της εποχής εκείνης. Παράλληλα, ο Ζωσιμάς, αντιλαμβανόμενος τη σημασία της παιδείας, ίδρυσε ένα ανώτερο εκπαιδευτήριο περί τα 1700. Χρηματοδοτήθηκε από δωρεές κατοίκων και δίδαξαν σ’ αυτό μορφωμένοι ιερείς και δάσκαλοι, μεταξύ αυτών και ο μεγάλος λόγιος, φιλόσοφος και ιεροδιδάσκαλος Μεθόδιος Ανθρακίτης κατά τα έτη 1721-23. Η προσέλκυση μαθητών  από μακρινές περιοχές αποτελεί απόδειξη της υψηλής παιδείας που αυτό παρείχε τα δύσκολα εκείνα χρόνια. Με την εκπαιδευτική δραστηριότητα του Ζωσιμά θα καταστεί η Σιάτιστα ένα από τα κυριότερα πνευματικά κέντρα της Μακεδονίας μέχρι και τον επόμενο αιώνα. Επί των ημερών του η Σιάτιστα θα μεγαλώσει και  θα μνημονεύεται  εις το εξής ως πολιτεία. Την όλη δράση του Ζωσιμά σκιάζει κάποιο σκοτεινό σημείο που σχετίζεται με το γεγονός ότι δε στήριξε το Μεθόδιο Ανθρακίτη, όταν αυτός αδίκως κατηγορήθηκε για τις νεωτεριστικές φιλοσοφικές του θέσεις.

Ομοίως  ενδιαφέρουσα είναι και η εθνική  δράση του Ζωσιμά που συνδυαζόταν με το δυναμικό και φιλόδοξο χαρακτήρα του. Βρισκόμαστε στα 1716. Η Αυστρία κηρύσσει τον πόλεμο στην Τουρκία. Με αφορμή το γεγονός αυτό, ο Ζωσιμάς έρχεται σε επαφή με κάποιο δαιμόνιο Σιατιστινό έμπορο, ονόματι Τσιπορόπουλο. Στόχος του είναι να ζητήσουν από τον αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ της Αυστρίας να απελευθερώσει από τον τουρκικό ζυγό τη Δυτική Μακεδονία, την Ήπειρο και τμήμα της Αλβανίας, για να δημιουργηθεί ένα ελεύθερο κράτος με έδρα την Αχρίδα και πρίγκηπά της τον ίδιο το Ζωσιμά. Πράγματι τις προτάσεις αυτές ο Τσιπορόπουλος παρουσίασε στο θρυλικό στρατάρχη Πρίγκηπα Ευγένιο της Σαβοΐας, με την υπόσχεση προς αυτόν ότι θα στρατολογούνταν για το σκοπό αυτό 12 χιλιάδες Έλληνες, για να πλήξουν τους Τούρκους από τα νώτα.

Ποιος όμως ήταν ο Πρίγκηπας Ευγένιος της Σαβοΐας;  Ήταν ο επικεφαλής του αυστριακού στρατού στις νικηφόρες μάχες κατά των Τούρκων που είχαν ως απόληξη τις περίφημες συνθήκες του Κάρλοβιτς και Πασάροβιτς. Μπορεί η δεύτερη αυτή συνθήκη του Πασάροβιτς που υπογράφτηκε το έτος 1718 να σταμάτησε τον αυστριακό στρατό στη Β. Σερβία και να μην τον είδαν οι Έλληνες να κατεβαίνει στα μέρη τους, ώστε να επαναστατήσουν, όμως η συνθήκη αυτή, όπως και η προηγούμενη του Κάρλοβιτς, αποτελούν δυο συνθήκες σταθμούς για τους υπόδουλους Έλληνες, αφού τους διευκόλυναν τα μέγιστα στις μετακινήσεις τους προς την Κεντρική Ευρώπη.
Τα επόμενα χρόνια που θα έρθουν, θα φέρουν τη μετά Ζωσιμά λαμπρή εποχή. Με μικρά διαλείμματα θα λειτουργήσουν με δωρεές κατοίκων και αποδήμων μικρά σχολεία, τόσο στη Χώρα, όσο και στη Γεράνεια, ενώ από το 1830  θα λειτουργήσει κανονικά η από πριν από το 1821 ιδρυθείσα σχολή ανώτερης εκπαίδευσης με το όνομα «Κοινή Ελληνική Σχολή Σιατίστης», δωρεά, κατά το μεγαλύτερο μέρος της, από τη  Βασιλική Νικολάου. Η Σχολή αυτή  θα λειτουργήσει για 50 περίπου χρόνια και μέχρι την ίδρυση του ιστορικού Τραμπαντζείου Γυμνασίου το 1888. Τα κατά καιρούς αυτά σχολεία υπήρξαν τα εφαλτήρια πολλών Σιατιστινών, για να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, να γίνουν σπουδαίοι λόγιοι, σημαντικοί δάσκαλοι και να αφήσουν πλούσιο συγγραφικό έργο.

Περισσότερα...
 

Ο «Καλλικράτης» στο Βόϊο !

Του Παναγιώτη Ν. Μάνιου, Πτυχιούχου Δημόσιας Διοίκησης, Μέλους Ο.Ε.Ε.

Ακούγεται σαν τίτλος ιστορικού μυθιστορήματος. Κι όμως η εφαρμογή του Ν.3852/2010 ΦΕΚ 87 τ. Α΄/7-6-10 με το βαρύγδουπο τίτλο «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης» στις εκλογές της 7ης και 14ης Νοεμβρίου 2010 για την ανάδειξη των δημοτικών αρχών στον Καλλικράτειο Δήμο Βοϊου, ανάδειξε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο ότι η επίκληση ονομάτων ιστορικών προσώπων για τιτλοφόρηση σχεδίων, προγραμμάτων, νόμων, εκστρατειών κ.λ.π. μπορεί και να τα αδικήσει βάναυσα, αν δεν τα εξευτελίσει εντελώς.
Ο Καλλικράτης, λοιπόν, που ήταν αρχιτέκτονας δεύτερος τη τάξει μετά τον Ικτίνο, όπως αναφέρει η ιστορία, στο μεγαλούργημα του Παρθενώνα, είχε το ρόλο του εργοταξιάρχη. Επόπτευε δηλαδή όλα τα συνεργεία και συντόνιζε το έργο τους.
Συμμετείχε με δυο λόγια στην κατασκευή του πιο λαμπρού μνημείου της Αθηναϊκής Πολιτείας του Περικλή, της ανεπανάληπτης έκφρασης της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
Πρωταγωνιστές του εκπληκτικού αρχιτεκτονήματος του Παρθενώνα ήταν ο Ικτίνος και ο Γλύπτης Φειδίας.
Το σύμβολο της Δημοκρατίας, ο ναός αυτός στηρίζεται στην απόλυτη αρμονία. Αυτή η αρμονία στην πολιτική οργάνωση της κοινωνίας εκφράζεται με την εξασφάλιση της ισότητας των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των πολιτών. Δηλαδή ισότητα της ψήφου, ισότητα στα δημόσια βάρη. Η πρόθεση όμως του αρμόδιου Υπουργού και του επιτελείου του δεν ήταν η αρχιτεκτονική του Παρθενώνα. Άστοχα χρησιμοποιήθηκε το όνομα του αρχαίου αρχιτέκτονα. Για μια   δημοκρατική μεταρρύθμιση θα ταίριαζε καλύτερα το όνομα του Κλεισθένη.
Η πρώτη αίσθηση που έχουμε από την εφαρμογή του νόμου αυτού είναι τα αποτελέσματα του εκλογικού συστήματος. Εκτρωματική παραχάραξη της αρχής της ισότητας της ψήφου όλων των πολιτών και βάναυση φαλκίδευση του γράμματος και του πνεύματος του σχετικού άρθρου του Συντάγματος (51 παράγρ. 3) για την άσκηση της λαϊκής εξουσίας μέσα από τους θεσμούς της αντιπροσώπευσης του λαού.
Μέσα από τη μεταρρύθμιση αυτή η κυβέρνηση μπορούσε να κατοχυρώσει το μόνο δίκαιο και δημοκρατικό εκλογικό σύστημα της γνήσιας αντιπροσώπευσης των πολιτών. Δε φτάνει η κατοχύρωση του εκλογικού δικαιώματος στους νέους των 18 και τους μετανάστες. Η αρχή της εγγύτητας, της επικουρικότητας και της αντιπροσωπευτικότητας του ευρωπαϊκού χάρτη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης επιβάλλει την απλή αναλογική. Δε γίνεται σ’ αυτήν εδώ τη χώρα, την «κοιτίδα της Δημοκρατίας» να εφαρμόζονται ευρωπαϊκοί θεσμοί ala greca. Ποια άλλη χώρα ευρωπαϊκή έχει τέτοια λωποδυτικά εκλογικά συστήματα σαν τα γαλαζοπράσινα τα δικά μας που  αναδείχνουν πλειοψηφίες με το 42% ή και με το 25-26% που γίνεται 60% των αντιπροσώπων (συμβούλων) τη δεύτερη Κυριακή;
Και πώς μέσα στον οίστρο τους οι τροϊκανοί εγκέφαλοι (μήπως ανεγκέφαλοι;) δεν πρόβλεψαν και την κατάργηση των δεύτερων γύρων των εκλογών, όπου διασπαθίζεται επίσης δανεικό δημόσιο χρήμα, χάριν συγκροτήσεως μονοπαραταξιακών πλειοψηφιών της τάξεως του 60%; Πλειοψηφιών, που όντας μειοψηφίες στο εκλογικό σώμα, με βάση τη γνήσια ετυμηγορία της πρώτης Κυριακής, προσπαθούν με κάθε τρόπο να λειτουργήσουν το Δήμο, την Κοινότητα, τη Νομαρχία (ή και την Περιφέρεια που πρόκυψε) με μόνο κίνητρο την παντί τρόπω εξυπηρέτηση του ψηφοφόρου τους, την εξαγορά δηλαδή της ψήφου με ανυπολόγιστο κόστος. Με την καταχρέωση δηλαδή των Ο.Τ.Α. Καθ’ ομοίωση και απομίμηση των κυβερνητικών φωστήρων που άλλοτε «επανιδρύουν» το κράτος και άλλοτε το επαναθεμελιώνουν στα ερείπια της εγκληματικής δημοσιονομικής πολιτικής και της ισοπέδωσης όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων βυθίζοντας στη φτώχια τα λαϊκά στρώματα και στην απελπισία όλους τους νέους.
Παιδί της φτώχιας και ο «Καλλικράτης», καταδικασμένος στην ασφυξία της υποχρηματοδότησης και στην καχεξία των κληρονομικών βαρών. Πόσα χρέη θα αναλάβουν οι νέοι δήμοι; Τι τους κληροδότησε ο έρμος ο «Καποδίστριας»; Ποια νοικοκυροσύνη θα παραδώσουν οι προκάτοχοι στους νέους άρχοντες; Και με ποια «εμπειρία» θα αναλάβουν την εξουσία οι νέοι, είτε στο θεσμό, είτε στην ηλικία; Τι είναι τελικά η εμπειρία; Είναι η πραγματική γνώση περί το θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Τ.Α.), είναι η επίγνωση της διαχείρισης της πενιχρής χρηματοδότησης από την κεντρική εξουσία, που συνεπάγεται την αυστηρή τήρηση του δημόσιου λογιστικού αλλά και την αγωνιστική διεκδίκηση από την κάθε κεντρική εξουσία των υπεσχημένων ποσοστών των Κ.Α.Π.; Είναι η πλήρης επίγνωση της διάρθρωσης των υπηρεσιών, η στελέχωσή τους και η παρακολούθηση της απόδοσης σε κάθε αντικείμενο που χρεώνονται οι υπάλληλοι; (Αυτό  θα σήμαινε ότι ο Δήμαρχος αλλά και οι Αντιδήμαρχοι έχουν το ίδιο ή και ανώτερο γνωστικό και μορφωτικό επίπεδο από τους υπαλλήλους που διοικούν).
Ή μήπως εμπειρία, που θα χρησιμοποιήσουν (όσοι επικαλούνται ότι έχουν), θεωρούν την εκ των ενόντων αντιμετώπιση κάθε μικρού ή και μεγάλου προβλήματος, την αναβολή στο διηνεκές της είσπραξης των οφειλών των δημοτών  σε τέλη και εισφορές, την τακτοποίηση, εξυπηρέτηση των ημετέρων, φίλων, ψηφοφόρων με παράτυπες, αν όχι παράνομες «τακτοποιήσεις» ή και προσλήψεις, χωρίς την κανονική διαδικασία αλλά και παράτυπη εξόφλησής τους; Αυτά  είναι τερτίπια που χαρακτηρίζουν μια κακή διοίκηση στην  Τ.Α.. Είναι σε μικρογραφία το κόστος της εκλογικής πελατείας, όπως κάνουν (και δυστυχώς συνεχίζουν ως αμνήμονες παρά τις δεσμεύσεις του Μνημονίου) οι ίδιοι κυβερνήτες που κλήθηκαν δυστυχέστατα–τι λαϊκή διαστροφή κι αυτή ! - να λύσουν τα προβλήματα που δημιούργησαν οι ίδιοι;
Και οι έμπειροι του Βοϊου τι θα κάνουν; Τρεις υποψήφιοι Δήμαρχοι γαλουχημένοι στο χώρο των συντηρητικών πολιτικών κομμάτων, των οποίων οι συνδυασμοί, διανθισμένοι και με υποψήφιους δημοτικούς ή κοινοτικούς συμβούλους και από το σοσιαλδημοκρατικό χώρο, πήραν την πρώτη Κυριακή το ίδιο περίπου ποσοστό. Δικαιούνταν λογικά 8 δημοτικούς συμβούλους ο καθένας, 2 η Λαϊκή Συσπείρωση και 1 η Ανατροπή. Σε ποια σημεία ή στοιχεία όσον αφορά τη διοίκηση του Δήμου Βοϊου
με βάση τις προγραμματικές τους διακηρύξεις διαφοροποιούνταν; Αν αναγνώσουμε τα προγράμματά τους δεν το διαπιστώνουμε πουθενά. Όλοι υπόσχονται έργα και δράσεις εικοσαπλάσιου ή και παραπάνω κόστους από αυτά που θα μπορέσουν με βάση τα πενιχρά οικονομικά που θα έχουν στη διάθεσή τους. Και γιατί πλειοδότησαν και οι τρεις σε τέτοιο βαθμό άραγε; Επειδή το ακροατήριο, το εκλογικό σώμα ,δεν έχει ακριβή εικόνα του περιεχομένου των αρμοδιοτήτων της Καλλικράτειας Τ.Α. ή από άγνοια των επιτελείων των Συνδυασμών για τα πραγματικά δεδομένα; Θα φανεί οσονούπω.
Ο Γενάρης πλησιάζει και η σκληρή πραγματικότητα, για την οποία δεν έγινε λόγος από κανέναν από τους τρεις ομοϊδεάτες υποψήφιους Δημάρχους, θα προσγειώσει ανώμαλα πολλούς, κυρίως τους καλοπροαίρετους και τους ανυποψίαστους. Δε θα μπορέσουν να χαρούν, ούτε οι ανωβοϊάτες ότι νίκησαν τους κάτω «κερδίζοντας» το Δήμο αλλά και όσοι προσδοκούσαν να κερδίσει ο πατριωτισμός της κάλπης και απογοητεύτηκαν (άδικα απογοητεύτηκαν τόσο πολύ) θα διαπιστώσουν ότι οι τοπικισμοί που προβάλλονταν με τόσο απλοϊκό και συναισθηματικό τρόπο θυμίζουν παρωχημένες εποχές, μαχαλάδες, κούδες και παρέες, που επιβάλλονταν με πετροπόλεμο και ιαχές.  Αυτός ο πατριωτισμός είναι κάπως παρωχημένος.
Πατριωτισμός  αληθινός είναι η εξασφάλιση της ευημερίας  του κοινωνικού συνόλου κι όχι η δόξα του ενός ή των λίγων.
Ένα είναι σίγουρο πάντως ότι η έδρα του νέου Δήμου δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, εκτός κι αν οι δημότες οι ίδιοι αποφασίσουν με δημοψήφισμα να αποσυγκολληθούν τα μέλη των Ο.Τ.Α. που τον απαρτίζουν, οπότε ο καθένας θα έχει τη δική του πρωτεύουσα όπως πρώτα. Είμαστε επομένως καταδικασμένοι να αυτοδιοικηθούμε με βάση της αρχές της χρηστής και αποδοτικής δημόσιας Διοίκησης, στο ζοφερό οικονομικό κλίμα του Μνημονίου και της πενιχρής χρηματοδότησης από τους Κ.Α.Π. Αυτό έπρεπε να είναι το ουσιαστικό διακύβευμα αυτών των δημοτικών εκλογών και όχι το ποιος θα «βασιλέψει» στην πρωτεύουσα.
Η ΚΕΔΚΕ ήδη αντέδρασε, βλέποντας τον προϋπολογισμό του 2011, ποια τύχη επιφυλάσσει στην Τ.Α. Είναι πολύ λιγότερα και από τα λίγα που προβλέπονταν.
Και το πρόβλημα της αναδιοργάνωσης των υπηρεσιών του Δήμου ποιος θα το λύσει και μέχρι πότε θα πηγαινοέρχονται οι νέοι υπάλληλοι οι μεταταγμένοι ή οι μεταταχθησόμενοι από υπηρεσία σε υπηρεσία, μέχρι να «κάτσουν» στη θέση που τους πρέπει κι όχι στη θέση που οι διαμεσολαβητές τους θα επιδιώξουν; 
Και μόνο να τα σκεφτεί κανείς όλα τούτα που θα συμβούν και μέχρι να κατασταλάξουν ως χαρακτηριστικά μεταρρυθμισμένης Τ.Α. σου προκαλούν απορία και επιφυλάξεις ως προς το βαθμό επιτυχίας.
Ολόκληρο το εγχείρημα του Καλλικράτη ήταν μια βεβιασμένη και άγουρη «μεταρρύθμιση», έγινε κάτω από αδήριτες ανάγκες δημοσιονομικής κρίσης, και βιαίας   περιστολής δαπανών και για το Βόϊο  επιπλέον οι άστοχες  επαναχωροθετήσεις της πρωτεύουσας. Ο χρόνος θα μας απαλλάξει από πλάνες και εμμονές όλους τους Βοϊάτες, όπως και όλους τους Έλληνες νομίζω.
Οι καιροί ου μενετοί και οι αγώνες για διεκδικήσεις κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων, για εργασία, ασφάλιση, παιδεία, ισόρροπη ανάπτυξη και προκοπή στις προβληματικές περιοχές, όπως το Βόϊο, μπορεί και να μας ενώσουν, πέρα από άκαιρους και άχρηστους τοπικισμούς ή ανούσιους ρεβανσισμούς. Αυτοί οι αγώνες θα χρειαστούν  έμπνευση  πείσμα και πάθος γιατί αφορούν στο ουσιαστικό περιεχόμενο της πολιτικής. Αφορούν στην υπεράσπιση των αδυνάτων, δηλαδή   στον αληθινό πατριωτισμό.   Π.Μ

 

ΟΙ ΚΑΒΑΛΑΡΗΔΕΣ ΤΟΥ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην ΕΦΗΜΕΡΙΣ τον Αύγουστο του 1997.

ΟΙ ΚΑΒΑΛΑΡΗΔΕΣ ΤΟΥ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΟ ΕΘΙΜΟ
Βασιλική Γ. Σιάσιου
Φιλόλογος

Κατά τον Martin Nilsson, στο έργο του Ελληνική Λαϊκή Θρησκεία «ένας αρχαίος Έλληνας θα αισθανόταν σα να ήταν στην πατρίδα του, αν παραβρισκόταν σ’ ένα νεότερο πανηγύρι».

Κι αλλού ο ίδιος μελετητής τονίζει: «Όποιος βλέπει σημερινό ελληνικό πανηγύρι, θυμάται αμέσως τα αρχαία. Η λατρεία είναι νέα – της Παναγίας ή κάποιου αγίου- η ζωή όμως μένει η ίδια. Στήνονται σκηνές και παραπήγματα είτε από σανίδια, είτε από κλαδιά δέντρων και ο κόσμος γιορτάζει και χαίρεται. Η θρησκεία βέβαια χάνει την ιερότητά της, όμως η μορφή της αυτή παρουσίασε αντοχή πολύ μεγάλη. Ικανοποιεί την ανάγκη που αισθάνονται οι άνθρωποι να μαζευτούν, να διασκεδάσουν, να γιορτάσουν, να χαρούν. Χρειάζεται να διακοπεί και να ελαφρώσει ο μονότονος ρυθμός της καθημερινής ζωής. Είναι κοινωνικές ανάγκες που η αρχαία ελληνική θρησκεία ζήτησε να ικανοποιήσει. Στο σημείο αυτό η ελληνική θρησκεία διατηρήθηκε περισσότερο από κάθε άλλο» καταλήγει, ο Martin Nilsson.

Η εμμονή και προσήλωση του λαού στα πατροπαράδοτα έθιμα ήταν τόσο ισχυρή, έτσι που η Εκκλησία αναγκάστηκε να υποχωρήσει, να «κλείσει τα μάτια», όπως λέμε και ν’ ανεχθεί ακόμη και πράξεις και ενέργειες που είναι αντίθετες προς το πνεύμα της χριστιανικής διδασκαλίας. Άφησε στο λαό τις γιορτές και τις εξωτερικές χαρές της ζωής, για να του δώσει κι άλλες, εσωτερικές χαρές από το δίδαγμα και την πίστη στο Χριστό.

Περισσότερα...
 

Η Εφημεριδα

Διαβάστε τα πρωτοσέλιδα της  εφημερίδα μας σε ηλεκτρονική μορφή.

Τα Νεα μας

Διαβάστε τα νέα του Συλλόγου.

Δολγκηρα

Η αναστήλωση του Αρχοντικού Δόλγκηρα.

Η Σιατιστα

Τα Αρχοντικα

Οι εκδηλωσεις μας

 

Μαρκιδες Πουλιου